CZĘŚĆ 12
Smakowało panom?
Z góry dziękuję za pomoc.
- Proszę, książka. - Dziękujemy za wsparcie.
Proszę napisać jakiś chwytliwy artykuł o nowej książce.
Tylko po jednej?
- Żeby nie było za ciężko. - Tak.
W dziale jest więcej osób.
Dajcie nam z dziesięć.
Trochę za dużo. Może trzy?
Wyślę je do waszego biura.
- I mojego. - Jasne.
I dla nas też.
Jutro wyślę do panów książki kurierem.
I proszę pamiętać o streszczeniu książki.
Wyślemy streszczenia i tytuły artykułów.
To znacznie ułatwi panom pracę.
- Idziemy. - Bezpiecznego powrotu.
- Do widzenia. - Dziękujemy!
Wiedzą, ile kosztuje jedna książka?
Praktycznie piszemy te artykuły za nich.
Właśnie.
Ciekawe, czy odczyt się skończył.
Co? Aż 14 osób odwołało obecność.
Znaleźli kogoś?
Yeong-a nie przyszła?
Miała wypadek!
Wypadek? Co się stało?
Ma gorączkę, ból głowy i wymiotuje.
To może być zapalenie opon mózgowych.
Zapalenie opon mózgowych?
Będziecie musieli wbić mu igłę w kręgosłup?
Tak. Jest duży, nic mu nie będzie.
To musi boleć.
„Drodzy nieznajomi, witajcie.
Byłam samotna.
Jednak samotność ta była idealna.
Więc proszę was, nie mówcie czegoś tak odrażającego,
jak to, że za mną tęsknicie.
Nie wierzę w Boga”.
Przepraszam.
„Ale mam nadzieję, że chociaż na mnie czekasz.
I że się rozpoznamy.
I z tego powodu, pierwszy raz w moim życiu,
wypowiem nazwę uczucia, które nie istnieje w tym świecie.
Chodzi o miłość.
Obym mogła powiedzieć, że cię kocham,
kiedy spotkamy się ponownie”.
DRODZY NIEZNAJOMI KONCERT Z KSIĄŻKĄ
Słowo „nieznajomy” daje poczucie dystansu, obcości.
Ale prawda jest taka, że wszyscy jesteśmy sobie nieznajomi.
Odlegli, ale bliscy.
Nieznajomi i znajomi jednocześnie. To my.
Zapewne dlatego każdy z nas ukrywa w swoim sercu
całą gamę historii.
Dziś wysłuchaliśmy kilku fragmentów z nowej książki pani Yu.
Rozświetliły nasze serca niczym odległe gwiazdy.
Zaciekawiły mnie i wprawiły w prawdziwą zadumę
nad historiami, które sama ukrywam.
Poczuli państwo to samo?
- Tak. - Tak.
Poznanie tej nowej książki ze wspaniałymi ludźmi
dało mi naprawdę wiele szczęścia.
Bardzo dziękuję,
że państwo dziś do nas dołączyli.
- Do widzenia. - Promujcie ją.
- Dobra robota. - Do jutra, pani Go.
Dziękuję za pomoc.
- Dziękuję. - Dziękuję. Do widzenia.
- Dziękuję. - Dzięki.
Dziękuję.
Książka się sprzedaje.
Co pan myśli o wydarzeniu?
- Mamo. - Cześć, Hae-rin.
Cześć, tato.
Rany. Ten młodzieniec siedział obok nas.
Racja?
Zgadza się.
To prawda.
To moi rodzice.
Pracuję z nim.
Zaprojektował okładkę.
Dzień dobry. Ji Seo-jun.
- Witam. - Miło mi.
Lubi pan pierożki?
Słucham?
Tak, lubię pierożki.
To świetnie!
Mamy własną knajpę.
Proszę wpaść z Hae-rin.
Jej współpracownicy jedzą na nasz koszt.
Posprzątamy w godzinę.
W porządku.
Dziękuję.
Idźcie już.
Muszę sprzątać.
- Jasne. Proszę wpaść. - Rany.
- Pewnie. - Panie Cha.
Panie Cha!
Przyszli państwo.
Pani rodzice lubią pana Cha.
Cóż...
Chyba już nie.
Przepraszam za telefon. Są państwo zajęci.
Nie ma sprawy.
Przyszliśmy dzięki Hae-rin.
Było świetnie.
Odwiózłbym państwa, ale pani Yu czeka.
Wezwę państwu taksówkę.
- Tak? - Tak.
- Rany. - Chodźmy.
Taksówka!
Nie musi pan wzywać dla nas taksówki.
Potrafi pan wprowadzić człowieka w dobry nastrój.
Taksówka!
Rany. O nie.
Proszę pani.
Co się stało z moją torebką?
Po co ją wzięłaś? Ta torebka jest dziwna.
Przepraszam pana.
Ta torebka mnie przeraża.
Rany. Nic panu nie jest?
Nie, w porządku.
Taksówka!
- Proszę. - Dziękuję.
Co się stało?
Nogi zaniemogły?
Nie, to pan...
Ja? Co zrobiłem?
- Cóż... - Co takiego?
- Podstawił... - Chyba
pada pan ze zmęczenia.
Tak.
Chyba tak.
- Proszę. - Dobrze.
Proszę zawieźć ich do Gaseon-dong.
Proszę wsiadać.
Co się stało?
Hae-rin się panu nie podoba?
Dlaczego?
- To... - Jest trochę spięta.
W porządku.
Nie możemy pana zmusić.
Każdy ma swoją połówkę.
Wproszę wpadać po kimchi.
Dla pana się znajdzie.
Dobrze.
- Bezpiecznego powrotu. - Dziękuję.
- Miły facet. - Tak.
Wyglądał dziś bardzo przystojnie.
- Co za szkoda. - Straszna.
Cholera!
Dzięki tobie się nie denerwowałam.
Gdy nie wiedziałam, jak odpowiedzieć, szybko zmieniałaś temat.
Wyjaśniłaś książkę lepiej niż ja.
Uwielbiam pani książki,
a po tym wydarzeniu jeszcze bardziej.
Gdy słuchałam tych cytatów,
aż mnie zatykało.
Pani fani mi to zostawili.
To prezenty.
Rany, jestem im wdzięczna za przyjście.
Wszyscy wyszli z uśmiechem na ustach.
A Gyeoroo w ramach podziękowania
ma dla pani mały prezent.
Boże, jest piękny.
Podoba mi się.
Dziękuję za twoją ciężką pracę.
Doceniam to.
Dan-i.
Posprzątaj wszystko. Odwiozę panią Yu.
Dobra robota.
Dziękuję, panie Cha.
Wyślę to do pani domu.
- Dobrze, dziękuję. - Chodźmy. Proszę.
Do zobaczenia w domu.
Halo?
Kto mówi?
Moja była żona przekierowała do ciebie rozmowy.
Muszę z nią porozmawiać.
Tu Kang Dan-i z zespołu wsparcia, panie Bong.
- Dan-i. - Tak.
Wyślę panu szczegóły SMS-em.
Było świetnie.
- Tak. - Dobrze się bawiłam.
Słyszałaś? Nadgodziny się opłaciły.
Podobno czytanie jest przyjemniejsze,
gdy robimy to z kimś.
Co? Kim jesteś?
Nie przesłyszałem się?
Czytałam.
Skończyłam już dwie książki z listy od pana Cha.
Zadziwiasz mnie, Ji-yul.
Oh Ji-yul rządzi
- Oh Ji-yul rządzi - Oh Ji-yul
Ji-yul.
Mamo!
Dzień dobry, mamo.
Czemu nazywasz mnie matką?
No to...
Dzień dobry pani.
Przywitaj się. W sobotę macie randkę.
To chirurg plastyczny.
Kim Myeong-su.
Witaj, Ji-yul.
Wyglądasz jeszcze lepiej niż na zdjęciu.
Podobno uwielbiasz pracę i nie masz czasu na randki,
więc przyszedłem cię poznać...
Doktorze Kim.
- Oszalałeś? - Tak.
Z miłości do Ji-yul.
Jak śmiesz...
Mamo!
Bądź miła dla Hoona.
Jeśli go jeszcze zobaczę,
to przysięgam, że wyprowadzę się
do Hoona. Zapamiętaj mnie.
Wiem, że wynajmuję mieszkanie za 500 000 wonów,
ale zrobię wszystko, by Ji-yul było wygodnie.
Jesteś czubkiem!
Boże!
- Przepraszam. - Wracaj!
Chwila.
Udało się.
Skoczymy na drinka?
Napracowałyście się. Stawiam.
Możemy iść sami?
Muszę porozmawiać z panem Ji.
Ze mną? O czym?
Dowie się pan. To poważny temat.
Pewnie, o mnie się nie martwcie.
- Do jutra. - W porządku.
Chodźmy. Stawiam.
Super.
Pani Song.
Wciąż tu jesteś?
Musiałam się wrócić,
bo chciałam pani coś powiedzieć.
Chciałabym zostać
tak świetną redaktorką jak pani.
Tak nagle?
Chcę tworzyć tak świetne książki jak pani,
a także zarażać ludzi pozytywną energią,
tak jak dzisiaj.
Proszę mnie tego nauczyć.
Nie proś o to, tylko staraj się być coraz lepsza.
Obiecuję, że będę pracować ciężej.
Do jutra.
Do jutra, pani Song.
Podziwiam panią.
Została pani prawdziwą mentorką.
PARK HOON
Byłaś dziś niesamowita.
Znasz się na rzeczy. Rządzisz.
Byłaś niesamowita.
Też chcę być taka profesjonalna jak ty.
Tak trzymaj!
Nie ma wykształcenia średniego.
Studiowała na Yeonhui.
Ma imponujące CV.
Zespół wparcia?
Coraz bardziej mnie zadziwia.
Chciała zostać specjalistką od marketingu w naszej firmie.
Znasz agencję reklamową SH?
Pracowała tam.
Jesteś pewna?
Tak.
Rozumiem, że ciężko znaleźć pracę po takiej przerwie.
Widziałam już ubarwianie CV,
ale ukrywania wykształcenia nigdy.
Masz jej CV?
Mogę je znaleźć.
Ale nie mogę ujawniać jej danych osobowych.
Jestem zdumiona.
Co zrobiłaby z nią twoja firma?
Ja bym ją zwolniła.
Czy to nie jest niezręczne?
Ma za duże doświadczenie do takiej pracy.
Jeszcze nie wróciła?
- Tak, panie Cha? - Gdzie jesteś?
Posprzątałam lokal
i właśnie wracam do domu.
Gdzie jesteś?
W parku niedaleko.
Masz dobry nastrój.
Oczywiście.
Wspaniały.
Znów czuję, że żyję.
Jak w mojej dawnej pracy.
Jakby czas się cofnął.
Stać mnie na wszystko.
Gdy zaczęłam pracę w Gyeoroo, bardzo się bałam.
Czułam się, jakbym stała na krawędzi
i musiała ciężko pracować, żeby przetrwać,
a nie miała żadnych umiejętności.
Czułam się, jakbym nie była potrzebna
na tym ciągle zmieniającym się świecie.
Byłam przerażona.
A teraz? Już się nie boisz?
Nie, ani trochę.
Chcę sobie gratulować.
„Dobra robota, Dan-i.
Spisałaś się.
Musiałaś się denerwować,
ale byłaś bezbłędna.
Jestem naprawdę
dumna”.
Jeszcze kilka miesięcy temu
płakałam po każdej rozmowie o pracę.
Teraz mam pracę, którą lubię. A nawet wizytówkę.
I jestem w niej dobra.
Haruję i radzę sobie,
współpracuję ze wszystkimi.
Jestem z siebie dumna.
To dziecinne,
ale mnie to nie obchodzi.
W tej chwili
jestem w siódmym niebie.
Chcę się dzisiaj tym nacieszyć.
Eun-ho.
Tak?
Cieszę się,
że ciebie mam.
Naprawdę.
I cieszę się,
że złapałeś mnie za rękę.
Czuję się bezpiecznie.
Dzięki, Eun-ho.
Kang Dan-i!
Jesteś taka piękna, moja Dan-i.
Znowu „moja Dan-i”?
Świetnie się spisałaś. Byłaś świetna.
Dan-i jest najlepsza!
Też to wiem!
Kang Dan-i jest piękna!
Cha Eun-ho jest przystojny!
Chodźmy.
Kiedy tu przyszedłeś?
Chwilę temu.
Obserwowałem cię.
- Serio? - Tak.
Niech pan patrzy.
To facet,
a to dziewczyna.
Skąd pani wie?
Co pan plecie?
Załóżmy, że to facet.
Rdzawiec to facet, a mątwa to dziewczyna?
- Tak. - Dobra.
Ta dziewczyna...
kupiła koszulę.
- Jasne. - Ale pewnego dnia...
ten facet miał ją na sobie.
Co to oznacza?
Że to prezent od tej dziewczyny.
To wszystko, prawda?
Może. Dziewczyna zasnęła na jego ramieniu,
ale to nie oznacza, że go kocha.
- Oczywiście. - Ale ci dwoje są podejrzani.
Rdzawiec
wlepił oczy w mątwę.
Nigdy nie widziałam, by tak na kogoś patrzył.
To nie znaczy, że się lubią.
Jeśli się kogoś lubi, trudno oderwać wzrok.
Sama tak mam.
Wciąż patrzę na rdzawca.
Problem w tym, że rdzawiec ciągle patrzy na mątwę.
A mątwa?
Nie jestem pewna.
Chyba ma do niego podobne uczucia.
To oznacza,
że oboje się lubią, prawda?
Chyba tak.
Rany, już nie mogę.
Jak ich zabić?
- Chce ich pani zabić? - Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Witam. - Poprosimy za 2000 wonów.
- Jasne. - Wezmę jedno.
Śmiało.
Dla takiej piękności jedno gratis.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Proszę. Smacznego.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Przepraszam.
Gdzie leży Bong Chan-min?
Chłopiec. Ma 12 lat.
- Tam. - Dobrze.
Tato.
W porządku?
Już myślałem, że umrę,
ale dali mi lek na ból i jest lepiej.
Powinieneś być silny i zdrowy jak ja.
Czemu zachorowałeś?
Mam zapalenie opon.
Musiałem się skulić jak krewetka,
żeby wbili mi igłę w kręgosłup i to potwierdzili.
Boisz się igieł.
Było strasznie?
Nie. Chodzę już do podstawówki.
Przepraszam.
Powinienem być przy tobie.
Kiedy przyszedłeś?
Wróćmy do siebie, Yeong-a.
Dla Chan-mina.
Nie możemy go zostawić.
Kochasz mnie?
Nie w tym rzecz.
Mamy dziecko.
Ji-hong.
Panie Bong.
Wzięliśmy rozwód.
Uważasz, że rozwiedliśmy się
przez jedną kłótnię w sklepie?
Podpisałeś papiery w złości?
Nie.
Po prostu...
powoli...
oddaliliśmy się od siebie
i trwało to...
bardzo długo.
Będę lepszym mężem.
Daj mi drugą szansę.
Polubiłam już...
kogoś innego.
Znamy się od tygodnia, ale lubię go.
Uważa mnie za kobietę
i traktuje jak kobietę.
JI SEO-JUN
Halo?
Panie Cha.
Proszę przyjść.
Hae-rin.
Nie obudzi się.
Próbowałem 30 minut.
Pozwoliłeś jej tyle wypić?
Kazałem jej?
Mogłeś jej zabronić.
Piliśmy w barze niedaleko miejsca odczytu,
ale chciała przyjść tu. A była już pijana.
Mówiłem, by szła do domu, ale nie słuchała.
Zaczęła robić soju z ogórkiem spoza menu.
W tym.
Co? Soju z ogórkiem?
Chciała zjeść ogórka, by poczuć się lepiej,
a potem umrzeć.
Chciała zjeść ogórka i umrzeć,
- a ty nic? - Jak można umrzeć od ogórka?
Ma alergię.
- Co? - Rany.
Wypiła dwa dzbanki.
- Myślałem, że się upiła. - Zobaczymy, jak będzie jutro.
Jak to? Przecież nie umrze, prawda?
Ponieś ją na razie.
Dobrze.
Czemu ja?
To ty z nią piłeś.
Jestem tu, bo zadzwoniłeś.
Jesteś jej szefem, powinieneś ją nieść. Dla mnie jest obca.
Co za chamstwo.
Dokąd mamy iść?
- Do ciebie. - Czemu do mnie?
Mamy zostawić ją w hotelu?
Nie o to mi chodziło.
Może do ciebie...
Jest trzecia w nocy.
Dość już mamy kłopotów.
Nie budźmy Dan-i.
Ale do mnie jest daleko.
Dobra, chodźmy.
Szybko.
Poważnie?
Plecy mnie bolą.
Czemu mieszkasz tak wysoko?
- Rany. - Szybko.
- Dobra. - Nawet nic nie niesiesz.
Jaki jest kod?
- To 0423. - Tak?
Dobra, 0423.
Wchodźmy.
- Rany, Hae-rin. - Szybko.
Szybko.
- No szybko. - Tutaj.
Tędy.
Hej, Hae-rin.
Chyba coś mi przeskoczyło.
Ludzie w Gyeoroo są dziwni.
Co do jednego.
Masz tylko jeden koc?
Co?
Co robisz?
Chwila.
Co ty robisz?
Nie zostawię Hae-rin z tobą samej.
Rany.
Dobra.
Idź się umyć.
Chcesz tu ze mną spać?
Po prostu idziemy spać. Ufasz mi?
Mam jeszcze inny pokój.
Ale tylko jeden koc.
Idź się umyć.
Będziesz spać po tej stronie.
Rany, moje plecy.
Co za zbok.
Co by tu zjeść?
Nie ma ryżu.
Muszę częściej chodzić na zakupy.
Eun-ho.
Gdzie poszedł tak wcześnie?
Dan-i.
Twoje palce...
Twoje palce są...
takie grube.
Hej! Czemu mnie przytulasz?
To ty zacząłeś!
Ja?
Rety... Co za przebiegły drań.
- Czemu mnie przytuliłeś? - To ty mnie przytuliłeś.
Wcale nie.
Hae-rin.
Nic pani nie jest?
Gdzie ja jestem?
No i kim jesteś?
Song Hae-rin.
- Zabrać ją do szpitala? - Przejdzie jej.
Boże, nie.
Proszę iść do łazienki.
Przepraszam.
- Spróbujmy. - Chętnie.
Chcesz współpracować? Mam plan.
- Widziałaś nagrodę? - Chodźmy.
- Witam.
- Cześć. - Cześć, Dan-i.
W końcu zaczął się konkurs.
„Konkurs pomysłów dla pracowników”?
Każdy może wziąć udział.
Nagroda to pięć milionów. Wygram.
Dzisiaj wgrają to do sieci.
Mimo to...
Nie wybrali już zwycięzcy?
To porządna firma.
Przeczytaj: „W trosce o uczciwość,
nie wolno zapisywać swoich danych,
tylko numer przydzielony automatycznie
po pobraniu zgłoszenia”.
Czyli konkurs jest anonimowy?
Tak.
Zgłosisz się, Dan-i?
Pracownicy na zlecenie mogą?
Czemu nie? Jest anonimowy.
Spróbujmy, Dan-i!
- Spróbujmy. - Dobrze.
- Wyżej. - Spróbujmy.
- Damy radę. - Tak.
KONKURS POMYSŁÓW
- Witam, panie Bong. - Witam.
Co się stało, pani Song?
Nic.
Chyba jednak nie.
To nic takiego. Wieczorem zejdzie.
Naprawdę?
Co się stało?
Zjadła pani ogórka?
Ma alergię.
Powinna być pani ostrożniejsza.
Nie wyczuła go pani?
Mają specyficzny zapach.
Zjadłam go celowo.
Tak cierpiałam,
że chciałam umrzeć.
Nie umarła pani. Proszę zdrowieć.
Jest spotkanie kierownictwa.
Nie jesteście tam?
CHCĘ PRZEKAZAĆ KILKA GENIALNYCH MYŚLI
Wydajmy to.
- To poezja. - Przestań.
Ładny wiersz.
Redaktorowi się podoba.
Gdy czytałem ten tomik,
- łzy same leciały. - Ty ciągle płaczesz.
Płakałeś też w nocy,
kiedy zadzwoniłeś, bo pani Seo...
Płakałem przez ciebie, Yeong-a.
Strasznie płakał.
Wybaczcie.
Rozumiem,
że wy jesteście, a wy byliście blisko,
ale to oficjalne spotkanie.
- Jesteśmy w pracy. - Beczał.
Męczył mnie przez godzinę.
Jasne. Porozmawiacie o tym na zewnątrz.
Odłóżmy emocje na bok.
Przeczytajcie ten tomik.
Wtedy o nim pomówimy.
Zdecydujmy w oparciu o nasze tradycje.
Mamy chodzić w prochowcach?
Dobry pomysł. Najwyższy czas.
To nasza tradycja.
Jaka tradycja?
- Proszę, skarbonka. - Dzięki, Dan-i.
Zostań na chwilę.
Do dzieła. Głosujemy.
Dawno tego nie robiliśmy.
Jakie są zasady?
Gdy założyliśmy firmę,
tak decydowaliśmy o wydaniu książki.
Ktoś dawał propozycję,
a potem głosowaliśmy.
Cztery z pięciu głosów musiały być „za”.
Ciężko pracowaliśmy, by wydawać książki.
Byliśmy niewinni.
Pełni pasji.
Macie dwa tygodnie na głosowanie.
Klucz zostawiam Dan-i.
Nie potrzebujemy tyle czasu.
Każdy zagłosuje przeciwko.
Poza Ji-hongiem.
Przeczytajcie ten tomik.
Sprzeda się.
Co jest modne?
Bliskie, pocieszające teksty. Jak wiersze.
Ludzie ciężko pracują...
Dokąd? Nie skończyłem.
Wypełnię puste serca ludzi ciepłem.
Moje wypełni ktoś inny, więc podziękuję.
Żartujesz?
Spokojnie, nikogo nie ma.
Przeczytajcie to uważnie.
Lubisz wiersze, Dan-i?
- Tak. - Wiedziałem.
- Weź je. - Dobrze.
Panie Cha.
Możemy pomówić?
O co chodzi?
Musi pan coś zobaczyć.
CV KANG DAN-I
WYKSZTAŁCENIE LICEUM JINHWA
To z działu kadr.
Chciałam coś sprawdzić.
Co?
Proszę czytać.
To nie wszystko.
CV KANG DAN-I
GŁÓWNA NAGRODA KONKURS AGENCJI REKLAMOWYCH
Według artykułu,
zdobyła główną nagrodę w konkursie agencji reklamowej SH
i została tam zatrudniona
jeszcze kiedy była na studiach.
Imponujące, prawda?
Obawiam się,
że zatrudniliśmy niewłaściwą osobę.
Nie zgodzę się.
Dobrze mieć kogoś takiego.
Czemu skłamała, że ma wykształcenie średnie?
Bo inni nie chcieli jej zatrudnić.
Dlaczego?
Nie byli obiektywni, bo długo nie pracowała.
Uznali, że straciła umiejętności.
Ale czy tak jest?
Nie.
Wiedział pan o tym?
O jej wykształceniu?
Nie dziwi się pan.
Dla mnie było to bardzo oburzające.
Dlaczego?
Ma ukryty motyw.
Ciągle interesuje się marketingiem.
Co roku pracownicy mogą zmienić zespół.
- Dan-i... - Nie może.
To dotyczy stałych pracowników.
By mogła przejść do zespołu ds. marketingu,
musi pracować na pełny etat.
A żeby tak było,
musi zacząć proces rekrutacji od początku.
Ma wszelkie kwalifikacje.
- Na pewno... - Nie zmienimy zasad
tylko dla jednego pracownika.
Zatrudniamy 160 osób.
Zasady są po to, by ich przestrzegać.
Proszę zwolnić Dan-i, panie Cha.
A w zasadzie, jako że jest na zleceniu,
proszę wypowiedzieć jej umowę.
Dan-i!
Zrobisz zakupy?
- Jasne. - Kup sok.
Oczywiście.
Dan-i.
Krzesło w sali konferencyjnej nie ma kółka.
Załatwię to.
Zostawiłem na sali książki.
Zapakowałabyś je?
Oczywiście.
Do boju, Dan-i!
Skończył się papier w ksero.
Dobrze. Dołożę.
To dziwne.
Miałam zrobić zapasy.
Panie Bae.
Pan Lee kazał mi zrobić zakupy.
Pan Cha je zrobił.
Pan Cha?
Co pan robi?
Byłaś zajęta.
Lubię majsterkować.
Dziękuję, ale dałabym radę.
Nie bądź taki. Pracujemy.
Pamiętasz?
Ludzie będą podejrzliwi.
Dzięki.
Pamiętaj o lunchu.
Dobrze.
PREZES KIM JAE-MIN
Cholera.
Czyj to guzik?
Odezwałam się do niego na koncie społecznościowym.
Zdziwił się, że wiem o podróży.
Wiedziałem, że odpadnie.
Pani Go.
Eun-ho i ja idziemy zjeść seolleongtang.
Dołączy pani?
Mam plany.
Smacznego.
Jasne.
Chwileczkę.
Znalazłem to u siebie na podłodze.
Dziękuję.
Miłego lunchu.
Jasne.
Czy Ha Hye-yeong z działu literatury młodzieżowej
nie przeszła z umowy na zlecenie na pełny etat?
Ale bez zmiany umowy.
Zrezygnowała i po roku znów złożyła CV.
W takim razie
jedyny sposób na pełen etat
to ponowna rekrutacja?
Oczywiście. Niektórzy studiują,
by sprostać kryteriom.
To dziwne, że interesujesz się innymi działami firmy.
W końcu się przywiązałeś.
To dobrze.
Trzeba wiedzieć,
jak działają inne zespoły w firmie.
Kto kiedyś przejmie po mnie stery?
To oferta?
Może zróbmy to teraz?
Lubię cię, ale bez przesady. Nie jestem twoim wujkiem.
Rety. Wyglądam jak pana bratanek?
Rany. Jesteś taki uroczy.
Poproszę o inną łyżkę.
Eun-ho, co za niespodzianka. Co się stało?
Co słychać?
Mam pytanie.
Jesteś rekruterem, prawda?
Zmieniasz firmę? Na jaką?
Chodzi o kogoś innego.
Wyślę ci CV, byś je przejrzał.
„Jak możemy nie być gwiazdami?
Gwiazdy na niebie błyszczą...”
Wskakuj.
Nie czytaj, kiedy idziesz.
Pamiętasz, co stało się w liceum?
Spadłaś ze schodów.
W sumie uratowałem cię.
Złapałem cię, pamiętasz?
Ja też ryzykowałam dla ciebie życie.
Połamałam ręce i nogi.
Tylko coś takiego liczy się jako ratowanie życia.
Racja.
Nic ci nie pomagam,
prawda?
Czemu wciąż chcesz coś dla mnie zrobić?
Każdy odpowiada za siebie.
Nie rób tak,
bo czuję się niezręcznie.
Nie czytaj, bo zepsujesz wzrok.
Te wiersze są świetne. Czemu ich nie wydacie?
Powinniśmy? Zagłosuję, jak mi powiesz.
Jeden się wyróżnia.
Miałaś przestać.
Spójrz na mnie.
Jestem przystojny i fajny.
Nie do wiary.
Kpisz ze mnie?
Nie.
„Gwiazdy nie są smutne ani samotne”.
Nie mamy ryżu.
Wiem. Zapomniałem kupić.
Iść do sklepu?
Zjedzmy dziś ramyeon.
Czemu nie?
Wiesz, Dan-i...
Tak?
A może...
zjemy w restauracji?
W restauracji?
Gdzie?
Pamiętam,
że niedaleko góry Nam jest fajna restauracja.
Cóż...
Czemu nie?
W porządku.
Szykuj się. Za dziesięć minut idziemy.
- Dobrze. - Super.
Za dziesięć minut.
Wyszło naturalnie.
Fajna restauracja niedaleko góry Nam?
To ta.
Za bardzo mi zależy?
Jeansy? Spódnica?
To nie wygląda naturalnie.
Nie wygląda naturalnie.
Przesadziłam?
Za ciemna?
To tylko kolacja.
Muszę wyglądać normalnie.
Czy jest tu coś, co mówi:
„Wziąłem pierwszą rzecz z szafy”?
Co zrobić? Dziesięć minut już minęło.
To nie randka. Bądź swobodna.
Wychodzimy tylko coś zjeść.
Ubiorę się tak jak zawsze.
Minęło dziesięć minut?
Chyba minęło dziesięć minut.
Minęło dziesięć minut.
Będzie dziwnie, jeśli wyjdę pierwsza.
Cześć.
Chodźmy.
Ta koszula.
Już ją nosiłem.
Ale wtedy nic nie powiedziałam.
Czemu?
Wstydziłaś się, że ukryłaś prezent dla mnie?
Wciąż jestem ci jak brat?
Chciałem zaczekać, aż odwzajemnisz moje uczucia
i zrozumiesz, co czujesz.
Ale nie mogę, bo jesteś głupia.
Sam ci powiem.
Lubisz mnie.
Dobra.
Jedziemy?
Tak.
Takie dobre?
Piękna.
Wiem.
Jestem całkiem piękna.
Nie, twoja biżuteria.
Wybrałem piękny naszyjnik.
Może pójdziemy do kina?
Do kina?
Z chęcią.
PEWNEGO WIECZORU MĘŻCZYZNA I KOBIETA POSZLI DO KINA
Lubię trzymać cię za rękę.
KOBIETA NAPISAŁA NA DŁONI: „LUBIĘ TRZYMAĆ CIĘ ZA RĘKĘ”
A to lubisz?
MĘŻCZYZNA SPYTAŁ: „A TO LUBISZ?” I POCAŁOWAŁ JEJ DŁOŃ
Nawet bardziej.
W takim razie
sprawdzę, co jeszcze lubisz.
Cha Eun-ho.
Wydaje mi się,
że lubię też...
tamten pocałunek.
POWIEDZIAŁA NIEŚMIAŁO: „LUBIĘ TEŻ TAMTEN POCAŁUNEK”.
„SPRAWDZĘ, CO JESZCZE LUBISZ”.
Dan-i.
Jaki tytuł by do tego pasował?
Pierwsza randka może być?
Tak. Podoba mi się.
PIERWSZA RANDKA
A właśnie. Czytałam umowę Seo-juna.
To ciekawe.
Urodził się 23 kwietnia.
I co z tego?
Głupek. Nie kojarzysz tej daty?
Tytuł ostatniej książki pana Kanga
to 23 kwietnia.
Ciekawe, prawda?
Praca dla nas była mu przeznaczona,
prawda?
Jaki jest kod?
- Powiedz. - To 0423.
- Tak? - Tak.
Wchodźmy.
PORA SKRUCHY
NIEBIESKA NOC 23 KWIETNIA
Jest pan fanem Kanga.
Na pewno pan wie.
To on dał nam prawa.
Każdy ma prawo odejść.
Tego właśnie chciał.
Zaginął?
Zamknęliście go?
NIEBIESKA NOC 23 KWIETNIA
NASZA RANDKA MIAŁA BYĆ ELEGANCKA, ALE DAN-I ZAWSZE MNIE ZADZIWIA
JAK ZŁAPAŁAM JEGO RĘKĘ?
GDY GO WIDZĘ, ZAPIERA MI DECH
„CIESZĘ SIĘ, ŻE CIĘ MAM”
CIESZĘ SIĘ, ŻE BĘDZIEMY RAZEM
PROSTA RELACJA JEST NAJCIĘŻSZA
CIESZĘ SIĘ
ŻYCIE NIE JEST LEKKIE
DZIĘKI MIŁOŚCI JEST NAM LŻEJ
MARTWIĘ SIĘ O DAN-I
CAŁY CZAS JEJ KIBICUJĘ
JEDLIŚMY, TRZYMAJĄC SIĘ ZA RĘCE, MIMO ŻE BYŁO NIEWYGODNIE
KONKURS POMYSŁÓW
Haruje, zna się na rzeczy
i wkłada w pracę dużo pasji.
- Daj mi jakiś pomysł. - Moje bezcenne rady za darmo?
Mogłoby być lepiej.
Daj mi jakiś pomysł.
Dan-i, mogę tu dziś spać?
Czemu pyta o pozwolenie?
To ty, Dan-i? Jestem gotowy.
Proszę nie przepraszać.
Nie chcę więcej pani widzieć.
Rozmawiajmy tylko o pracy.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem.
Powinienem pozwolić mu odejść w zapomnienie?
Powinienem dotrzymać obietnicy?
Jesteś tuż obok mnie.
Tylko ciebie potrzebuję.
Napisy: Krzysztof Zając